امپدانس: کابل های RF را می توان بر اساس مقادیر امپدانس آنها طبقه بندی کرد. مقادیر امپدانس رایج شامل 50 اهم و 75 اهم است که 50 اهم برای اکثر برنامه های ارتباطی و پخش بی سیم استفاده می شود، در حالی که 75 اهم معمولا برای برنامه های ویدیویی و تلویزیونی استفاده می شود.
مقاومت و تلفات ولتاژ: کابلهای RF را نیز میتوان بر اساس ویژگیهای مقاومت ولتاژ و تلفات سیگنال طبقهبندی کرد. انواع مختلف کابل های RF دارای قابلیت های مقاومت در برابر ولتاژ و ویژگی های از دست دادن سیگنال متفاوتی هستند. به عنوان مثال، RG-6، RG-58، RG-213، و غیره انواع رایج کابل های RF هستند که دارای عملکرد مقاومت و تلفات ولتاژ متفاوتی هستند، مناسب برای سناریوهای کاربردی مختلف.
روش محافظ: کابل های RF را نیز می توان بر اساس روش محافظ آنها طبقه بندی کرد. کابلهای RF معمولاً برای کاهش تأثیر تداخل الکترومغناطیسی خارجی روی سیگنال به محافظ نیاز دارند. روش های متداول محافظ عبارتند از محافظ فویل آلومینیومی، محافظ بافته شده و فویل آلومینیومی با محافظ بافته.
تعداد سیم: کابل های تخت را می توان بر اساس تعداد سیم های داخلی طبقه بندی کرد. این سیم ها معمولاً در کنار هم قرار می گیرند و می توانند سیم های تک سیم، چند سیم یا سیم های چند هسته ای (مانند جفت پیچ خورده) باشند. انتخاب تعداد سیم به نیازهای خاص برنامه مانند پیچیدگی انتقال سیگنال و پهنای باند مورد نیاز بستگی دارد.
نوع کانکتور: کابل های RF را نیز می توان بر اساس نوع کانکتورشان طبقه بندی کرد. انواع مختلفی از کانکتورهای کابل RF مانند BNC، SMA، نوع N، TNC و غیره وجود دارد. انواع مختلف کانکتور برای دستگاه ها و سناریوهای کاربردی مختلف مناسب هستند.
محدوده فرکانس: کابل های RF را می توان بر اساس محدوده فرکانسی که پشتیبانی می کند طبقه بندی کرد. انواع مختلف کابل های RF ویژگی های پاسخ فرکانسی متفاوتی دارند و می توانند باندهای فرکانس RF مختلفی مانند فرکانس پایین، فرکانس متوسط، فرکانس بالا، فرکانس فوق العاده بالا (UHF)، فرکانس بسیار بالا (VHF) و فرکانس های مایکروویو را پوشش دهند.
